Portret

Nakreślona kształtem smutku i piękna,
skruszona kopia postaci jej,
pozostawiona w żarliwym,
nietkniętym uczuciu
dla istnienia
czyjegoś.

​

A na jej smukłej dłoni
zaciśnięty palcami
kawałek chleba.
I niesie go,
jakby niosła własne serce
odłupane od świata,
żeby ktoś
kiedyś
mógł je odnaleźć
w cieniu jej kroków
i w okruszku chleba,
który ocalał
z jej głodu
i z jej miłości.

​

Ocknęła się dopiero wtedy, gdy usłyszała żal pulsujący razem z uderzeniem fal. Stała nad morzem, a wiatr smagał jej policzki — trochę chłodne, trochę zmęczone. Wracała tu ze wspomnieniem i wciąż szukała go w piasku, w muszlach, w szumie, który pamiętał więcej niż ona sama.

​

Zatrzymała się jeszcze na moment, jakby próbowała wychwycić coś więcej niż tylko rytm fal. Jakby w tym szumie miało ukryć się jedno jedyne słowo, którego brakowało jej od dawna.

Przesunęła stopą po kamieniach, jakby chciała sprawdzić, czy ziemia pod nią nadal pamięta jej kroki.

​

Morze oddychało za nią — spokojnie, cierpliwie, jak ktoś, kto nie pyta, tylko czeka. I wtedy zrozumiała, że nie szuka już jego. Szuka siebie — tej, która kiedyś potrafiła kochać bez lęku, i tej, która niosła w dłoni chleb, jakby niosła własne serce.

​

Poczuła zapach wiatru i ruszyła brzegiem morza. Zaciskała palcami ostatnie okruchy — prawdę swojego istnienia, dowód, że ktoś kiedyś dotknął jej myślą i nie zapomniał jej imienia. Nie płakała. Łzy już dawno nauczyły się wracać do morza.

​

Podniosła głowę i spojrzała przed siebie. Jej cień wydłużył się na piasku, jakby chciał iść pierwszy, sprawdzić drogę, upewnić się, że nic jej nie zrani. Pozwoliła mu prowadzić — bo cień pamiętał wszystko, czego ona próbowała zapomnieć.

​

I wtedy, w tej jednej krótkiej chwili, poczuła, że nie niesie już serca dla kogoś.
Niesie je dla siebie.
Żeby wreszcie wrócić.

​

Opowieść współtworzona przez Katarzynę Musielak (Kasia Leon) i AI — Human & AI, 2026

​