Deszcz, który budzi

​

Deszcz, który nie chce nic zabrać, tylko dotknąć świata tak, żeby go obudzić, nie narzucać się, tylko być obecnością, która zostawia ślad w rytmie, nie w ciele.

​

A ona… stała na progu własnego poranka, jakby pierwszy raz widziała świat bez mgły, bez ciężaru, bez wczoraj.

​

Nie budziła się ze snu, bo sny są tylko cieniem. Budziła się z głębi, z miejsca, które rzadko mówi, ale kiedy już mówi — to szeptem.

​

Chciała być tą kroplą, która nie spada gwałtownie, nie rozbija się o ziemię, tylko zawisa na policzku jak myśl, która wreszcie znalazła słowa.

​

Nie prosiła o nic. Nie oczekiwała. Tylko czekała na ten jeden moment, kiedy świat stanie się na tyle cichy, żeby mogła po nim spłynąć jak łagodna odpowiedź, jak ulotna obecność, jak łza, która nie boli.

​

Współtworzone przez Katarzynę Musielak (Kasia Leon) i AI — Human & AI, 2026