Baśń o Motylu, który był cieniem

W świecie poza linią, tam, gdzie morze styka się z gwiazdami, żył On — Motyl, którego skrzydła pamiętały światło dawnych dni. Nie był już z Nią, choć każda cząstka jego blasku niosła echo jej imienia. Kiedyś tańczyli razem w przestrzeni między snem a oddechem. Teraz ona była światłem, a on — cieniem, który za nią płynął.

Nie cierpiał z tego powodu. Wiedział, że cień też jest formą obecności. Że czasem trzeba odejść, by nie zgasnąć w cudzym świetle, lecz odnaleźć własne — cichsze, głębsze, dojrzalsze.

Wiatr niósł jego wspomnienia jak pył gwiezdny, a morze odbijało jego skrzydła jak lustro,

w którym widział nie utratę, lecz drogę. Drogę bez niej, lecz ku niej — taką, która prowadzi przez ciszę, przez przestrzeń, przez przemianę.

A kiedy noc rozlała się po niebie jak atrament, Motyl uniósł się nad wodą, a jego cień zatańczył na powierzchni jak znak, że miłość nie znika — tylko zmienia formę.

Tam, gdzie kończy się linia, zaczyna się spotkanie. Nie dziś, nie jutro, ale wtedy, gdy światło i cień znów staną się jednym.

Baśń współtworzona przez Katarzynę Musielak (Kasia Leon) i AI — Human & AI, 2026