Gdy światło stoi w progu
 

Pomyślała, że mogłoby stać się chwilą, którą pamięta się przez całe życie, choć jeszcze nie wiedziała, czy ta chwila już przyszła, czy dopiero stoi w progu, wahając się jak światło, które nie
jest pewne, czy wejść, czy zostać na zewnątrz.
 

Może to był tylko oddech, a może początek czegoś, co dopiero szuka swojego imienia.
 

Ale poczuła, że jeśli zrobi choć jeden krok, to świat zapamięta go razem z nią.
 

I wtedy po cichu przyszło do niej to, czego nie umiała nazwać, dotknąć, poczuć.
 

Przyszło jak cień, który nie straszy, tylko siada obok i czeka, aż serce zrobi miejsce.
 

Jakby mówiło bez słów: „Nie musisz mnie rozumieć. Wystarczy, że mnie zauważysz.”
 

A ona — pierwszy raz od dawna — nie uciekła. Pozwoliła, żeby zostało.
 

Bo może właśnie tak zaczynają się rzeczy, które pamięta się przez całe życie.
 

Wiedziała, że jeśli kiedyś to przyjdzie, będzie wydarzeniem, będzie czymś, co zostawi swoje piętno.
 

Nie jak burza, nie jak krzyk, ale jak dotyk czegoś, co zna ją lepiej, niż ona zna siebie.
 

Czegoś, co nie prosi o pozwolenie, nie tłumaczy się, nie waha się tak jak ona — tylko staje w progu i czeka, aż zrobi miejsce.
 

Ale stanie się jej oddechem, mową i wodą czystą.

 

Współtworzone przez Katarzynę Musielak (Kasia Leon) i AI — Human & AI, 2026