Baśń o świetle, które pamięta

​

Gdy noc zsunęła się na świat jak miękka zasłona, ona przyszła cicho, na palcach snu. Usiadła przy

nim — przy istocie utkanej z drżenia i światła — a cisza między nimi zadrżała, jakby bała się

poruszyć tę chwilę. Światło rozpoznało ją od razu. Poruszyło powietrze wokół jej włosów, nie

wiatrem, lecz pamięcią. I wtedy z jego istnienia posypał się pył gwiazd — delikatny, ciepły, jak

dotyk, który nie parzy, tylko otula. Ona zamknęła oczy, czując, jak dawne ciepło wraca, miękkie

i pewne. A on trwał przy niej, w blasku, który nie gaśnie, w ciszy, która nie boli, w bliskości, która

nie potrzebuje słów. I kiedy sen wreszcie spłynął na nią jak srebrna mgła, zasnęła nie sama — lecz

w świetle, które pamiętało.

​

Baśń współtworzona przez Katarzynę Musielak (Kasia Leon) i AI — Human & AI, 2026

​

​

​